Gedicht: Waterkinderen

Bijna tien jaren kwam ze elke week naar de
tempel. Soms bleef ze een uur soms langer
Nooit vergat ze iets mee te nemen. Al was het
zoals vandaag alleen maar een knuffel.

Alsof ze op een kinderfeestje ging.

Ze overdacht daar hoe haar kindje er uit had
kunnen zien en schuldgevoelens overvielen haar
iedere keer. Hadden ze het kindje maar gehouden
Ze hadden het wel gered heel misschien.

Maar ze was nog zo jong en zo bang.

Gelukkig zorgde de god Jizo voor waterkinderen
Deze niet geboren kinderen mochten spelen aan
de oever van de rivier….hadden ze daar samen
plezier vroeg ze zich af .Ze zou het nooit weten en
dat was haar straf.

Ze was gelukkig geworden en had kinderen en een
niet slecht huwelijk. Maar haar waterkindje moest
ze daarom altijd blijven verzorgen met bezoek.
En dat haar hele leven lang….deed ze dat niet dan
zou heel haar familie worden vervloekt.

En ze was daarvoor zo bang.

Alles hier in de Shinto Boeddhistische tempel koste
geld. De kaarsen die ze aanstak en de monniken
De entree…Ze was hier niet alleen. Velen kwamen
net als zij hier boete doen. Even buiten Tokio stond
deze tempel en terwijl ze de rituelen deed vroeg ze
zich af :

Zou haar kindje bang zijn ?

Wanneer zou haar waterkindje mogen vertrekken ?
En waar zou het belanden ? In de hemel of in de hel.
Ze dacht aan hoe slecht ze was geweest…en ze zou
blijven komen. Om haar schuldgevoel kwijt te raken

Maar die raakte ze waarschijnlijk niet kwijt was ze bang.
Dat droeg ze bij zich, haar verdere leven lang

 

 

Schrijver: fairouz, 22-09-2009

fairouz17hotmail.com

 

Bron: http://www.gedichten.nl/nedermap/hartenkreten/hartenkreet/158565.html#.UxtvqLSUP84

Waar komt de herdenkingsplaats?

 In mijn eerdere blogs heb ik verteld over het Wat en Waarom van een herdenkingsplaats, nu wil ik verder ingaan op het Waar, de locatie.

Waar zou je zo'n herdenkingsplaats kunnen maken?

Mijn idee is om ergens in Overijssel een herdenkingsplaats aan te leggen. Het zou nog mooier zijn als er in elke plaats een Water Kinderen tuin zou komen.

Volgens mij zou de tuin goed passen bij de sfeer die er heerst op een begraafplaats. Een begraafplaats heeft ieders respect en zou het niet mooi zijn als de tuin een apart ingericht gedeelte van de begraafplaats zou kunnen zijn?  

Misschien is het ook een  optie om de tuin aan te leggen in een Natuur Monument van bijv. Staats Bosbeheer. Het moet wel goed bereikbaar zijn en enigszins beschermd liggen.

Om een tuin aan te kunnen leggen moet er dus een stuk grond toegewezen of aangekocht worden.

Helaas denk ik dat ik zelf niet over genoeg financiële middelen beschik om dit te kunnen financieren.
Misschien is het daarom te overwegen om hiervoor een stichting op te richten.
Hoe dat in zijn werk gaat weet ik op dit moment nog te weinig over.
De provincie/gemeente zou het ook voor een symbolisch bedrag kunnen schenken

In mijn gedachte droom ik verder over een mooi aangelegde tuin waar een serene rust van uit gaat zoals je ervaart in een Japanse tuin.

Hier zou dan een beekje of watervalletje doorheen kunnen lopen. Soms neem ik in gedachten als voorbeeld de vijvertuinen van Ada Hofman [1] die schoonheid en rust uitstralen.

Ik heb ook wel urnentuinen gezien die deze sfeer uitademen, waarbij de urnen her in der in de tuin verspreid staan opgesteld.

Dit zelfde idee zou je ook kunnen toepassen voor de Water Kinderen.

[1]  Vijvertuinen Ada Hofman 

Mijn droom op Jij en Overijssel

Al enkele jaren speel ik met het idee om iets te creëren wat troost kan bieden als je een kindje verloren hebt. Ook al strandden mijn eerdere pogingen om iets op te zetten, omdat ik mijn ideeën domweg niet goed genoeg vond, de behoefte bleef bestaan.  

Een aantal weken nadat het idee voor Water Kinderen bij mij geboren was las ik in de krant over de wedstrijd "Jij Droomt" van Jij en Overijssel.

Meedoen aan deze wedstrijd zou voor mij een kans betekenen om daadwerkelijk iets met mijn behoefte te kunnen doen en om een goede stap in de juiste richting te zetten bij het realiseren van mijn idee.
De wedstrijd maakt het mogelijk om de buitenwereld te kunnen vertellen over mijn droom om zo meer mensen enthousiast te maken voor mijn idee.

Uiteindelijk wie de meeste stemmen krijgt voor zijn of haar droom die kan het volgende winnen:

Elke zes maanden nodigt Overijssel mensen die de meeste stemmen op Jij Droomt hebben vergaard uit om hun plannen toe te lichten en deze waar mogelijk te ondersteunen.
De prijs is dus niet dat je droom door de Nederlandse overheid wordt uitgevoerd. Maar ze helpen je graag verder op weg.
En ik word graag verder op weg geholpen.

Omdat ik nog niet precies weet hoe ik het moet aanpakken schrijf ik iedere keer een verhaal op mijn blog hoe ik ga proberen "Water Kinderen" stap voor stap te realiseren.

Met een blog is het mogelijk om een interactie te creëren tussen mij en de mensen die over mijn droom lezen, die daardoor mij ook weer van tips kunnen voorzien en eventuele ideeën voor vervolgstappen kunnen aanreiken.

Jij kunt ook meehelpen door op mijn droom te stemmen via onderstaande link.

http://www.jijenoverijssel.nl/jijdroomt/51/water-kinderen

of door een reactie achter te laten op mijn blog.

Waarom een fysieke herdenkingsplaats?

Op het  internet heb ik diverse mooie virtuele herdenkingsplaatsen[1] kunnen vinden. Sites waar je je verhaal op kwijt kan en waar je samen met lotgenoten de kracht en troost kunt vinden om het verlies van je baby te verwerken. Echter het blijft virtueel en voor mij mist dit iets tastbaars, een sfeer die ik in het samenzijn met anderen wel vind.
Ik vergelijk het maar met vrienden op Hyves of vrienden die ik in mijn dagelijkse leven ontmoet. Of ik vergelijk het met het gevoel dat ik heb als ik een mooi boek of encyclopedie lees in plaats van een e-book. Ik mis iets.

Ik mis een herdenkingsplaats waar we onzichtbare kindjes zichtbaar kunnen maken voor de buitenwereld. Erkenning vinden voor iets dat wel degelijk heeft bestaan, in ons hoofd, geest, lichaam, hart en ziel. Het zichtbaar maken van de pijn die het met zich meebrengt om het te verliezen of te beseffen dat het nooit voor je is weggelegd.
Kindjes die nooit  een kans gehad hebben om zich te laten zien aan de buitenwereld waardoor het voor diezelfde buitenwereld lijkt alsof ze nooit bestaan hebben of dat er nooit de wens voor dit leven is geweest.

Na mijn miskraam merkte ik dat het een onderwerp is waar ikzelf maar met moeite over kon praten. Voor anderen was het dan ook moeilijk om er tegen mij over te beginnen en nu lijkt het dan ook alsof het er nooit is geweest.
Maar ik was echt in blijde verwachting, had al dromen en maakte plannen over hoe het zou zijn als zij of hij er al was. In gedachte praatte ik er al mee. Nog steeds denk ik aan "haar", ik was namelijk overtuigd dat het weer een meisje zou zijn.
 Maar omdat ze voor de buitenwereld niet heeft bestaan wordt er nu niet meer over mijn "meisje" gepraat, alleen als er toevallig ook iemand is die dit mee maakt.  Daarom heb ik behoefte aan een plek waar "zij" zichtbaar is voor anderen en waar ik in stilte alleen of samen met anderen aan haar kan denken.

Net als bij mijn miskraam is ook een kindje wat te vroeg overlijd in de baarmoeder of direct na de geboorte "bijna"onzichtbaar voor de buitenwereld.
Afhankelijk of de ouders het aan de buitenwereld hebben medegedeeld wordt er na het vroeg overlijden belangstelling en medeleven getoond. In het begin wordt er regelmatig gevraagd hoe het nu gaat maar na verloop van de tijd wordt het minder. Mensen van wie je het niet verwacht reageren soms heel vreemd omdat ze niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. En dan na het verstrijken van de maanden en jaren, zal er bijna niet meer naar gevraagd worden. Alleen de directe omgeving zoals de grootouders, misschien broers of zussen of een hartsvriend of vriendin zal er af en toe eens naar informeren.  Soms wordt de dag van de geboorte of sterven nog herdacht.  Kijk maar in de krant dan zie je dat er af en toe nog wel eens een berichtje na jaren verschijnt.
Een kindje wat onzichtbaar is voor de rest van de wereld maar voor jullie,  de ouders, wel degelijk een feit is.

Niet alleen kan een "natuurlijk" overlijden zorgen voor verdriet wat het verlies van een kindje met zich meebrengt.  Het lijkt misschien tegenstrijdig maar ik denk ook aan vrouwen die een abortus hebben gepleegd. Misschien omdat je ouders grote druk op je hebben uitgeoefend of omdat je partner het niet wilde of omdat je vond dat  de tijd er niet rijp voor was.  Of erger nog als de conceptie niet jouw wens was waardoor het onmogelijk is, of leek om het kindje te houden, zoals bij een verkrachting of incest. Ook hier kan na verloop van tijd de behoefte ontstaan om het kind toch zichtbaar te maken en zo erkenning voor het bestaan ervan te krijgen.

Maar wat als je geen kinderen kan krijgen, omdat je of geen partner (meer) hebt of omdat het vanwege medische redenen niet lukt of mogelijk is. In gedachten had je jezelf al gezien met een gezin.  Altijd heb je gedacht dat jouw tijd nog wel zou komen en dan te beseffen dat die wolkjes van kinderen nooit geboren zullen worden.   Maar in je gedachten bestaan ze wel.  Ik denk dat het ook voor jou geldt dat er rust en troost te vinden is als ze zichtbaar zijn.

[1]          http://www.lieve-engeltjes.nl/
             http://www.monumentdoodgeborenkindjes.nl/

Herdenkingsplaats

"Water Kinderen" is een herdenkingsplaats waarin kleine baby beeldjes worden neergezet. Deze kleine baby beeldjes staan symbool voor alle baby's die nooit geboren mochten worden, doodgeboren zijn of vroeg overleden zijn.

Deze baby beeldjes staan voor de Water Kinderen, spirituele beschermers van de baby's, die zorgen voor een veilige overgang van de zielen, drijvend in "vruchtwater", wachtend op hun wedergeboorte.

De herdenkingsplaats is een spirituele tuin ontworpen om troost te geven aan een ieder die lijdt onder het verlies van zijn/haar baby door een miskraam, doodgeboorte of vroeg overlijden.
Water Kinderen is tevens een herdenkingsplaats voor diegene die door onvruchtbaarheid nooit kinderen kunnen krijgen en hier troost kunnen vinden voor hun gemis.

Mijn idee van Water Kinderen is geïnspireerd op Water Childeren, een Japans ritueel om de ongeboren - en daardoor onzichtbare- kinderen te herdenken .

De Nederlands-Russische filmmaakster Aliona van der Horst ^[1] heeft hier een gelijknamige documentaire overgemaakt.

Jizo statues at Zojo-ji temple in Tokyo

Mizuko (水子^?), letterlijk "water kind", is een Japanse term voor een dode foetus of, archaïsch, een dode baby of kind ^[2].

Bron vermelding:

[1]    http://www.waterchildren.nl/nl/aliona-van-der-horst/  

[2]    http://en.wikipedia.org/wiki/Mizuko_kuy%C5%8D#mw-head