Op het internet heb ik diverse mooie virtuele herdenkingsplaatsen[1] kunnen vinden. Sites waar je je verhaal op kwijt kan en waar je samen met lotgenoten de kracht en troost kunt vinden om het verlies van je baby te verwerken. Echter het blijft virtueel en voor mij mist dit iets tastbaars, een sfeer die ik in het samenzijn met anderen wel vind.
Ik vergelijk het maar met vrienden op Hyves of vrienden die ik in mijn dagelijkse leven ontmoet. Of ik vergelijk het met het gevoel dat ik heb als ik een mooi boek of encyclopedie lees in plaats van een e-book. Ik mis iets.
Ik mis een herdenkingsplaats waar we onzichtbare kindjes zichtbaar kunnen maken voor de buitenwereld. Erkenning vinden voor iets dat wel degelijk heeft bestaan, in ons hoofd, geest, lichaam, hart en ziel. Het zichtbaar maken van de pijn die het met zich meebrengt om het te verliezen of te beseffen dat het nooit voor je is weggelegd.
Kindjes die nooit een kans gehad hebben om zich te laten zien aan de buitenwereld waardoor het voor diezelfde buitenwereld lijkt alsof ze nooit bestaan hebben of dat er nooit de wens voor dit leven is geweest.
Na mijn miskraam merkte ik dat het een onderwerp is waar ikzelf maar met moeite over kon praten. Voor anderen was het dan ook moeilijk om er tegen mij over te beginnen en nu lijkt het dan ook alsof het er nooit is geweest.
Maar ik was echt in blijde verwachting, had al dromen en maakte plannen over hoe het zou zijn als zij of hij er al was. In gedachte praatte ik er al mee. Nog steeds denk ik aan "haar", ik was namelijk overtuigd dat het weer een meisje zou zijn.
Maar omdat ze voor de buitenwereld niet heeft bestaan wordt er nu niet meer over mijn "meisje" gepraat, alleen als er toevallig ook iemand is die dit mee maakt. Daarom heb ik behoefte aan een plek waar "zij" zichtbaar is voor anderen en waar ik in stilte alleen of samen met anderen aan haar kan denken.
Net als bij mijn miskraam is ook een kindje wat te vroeg overlijd in de baarmoeder of direct na de geboorte "bijna"onzichtbaar voor de buitenwereld.
Afhankelijk of de ouders het aan de buitenwereld hebben medegedeeld wordt er na het vroeg overlijden belangstelling en medeleven getoond. In het begin wordt er regelmatig gevraagd hoe het nu gaat maar na verloop van de tijd wordt het minder. Mensen van wie je het niet verwacht reageren soms heel vreemd omdat ze niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. En dan na het verstrijken van de maanden en jaren, zal er bijna niet meer naar gevraagd worden. Alleen de directe omgeving zoals de grootouders, misschien broers of zussen of een hartsvriend of vriendin zal er af en toe eens naar informeren. Soms wordt de dag van de geboorte of sterven nog herdacht. Kijk maar in de krant dan zie je dat er af en toe nog wel eens een berichtje na jaren verschijnt.
Een kindje wat onzichtbaar is voor de rest van de wereld maar voor jullie, de ouders, wel degelijk een feit is.
Niet alleen kan een "natuurlijk" overlijden zorgen voor verdriet wat het verlies van een kindje met zich meebrengt. Het lijkt misschien tegenstrijdig maar ik denk ook aan vrouwen die een abortus hebben gepleegd. Misschien omdat je ouders grote druk op je hebben uitgeoefend of omdat je partner het niet wilde of omdat je vond dat de tijd er niet rijp voor was. Of erger nog als de conceptie niet jouw wens was waardoor het onmogelijk is, of leek om het kindje te houden, zoals bij een verkrachting of incest. Ook hier kan na verloop van tijd de behoefte ontstaan om het kind toch zichtbaar te maken en zo erkenning voor het bestaan ervan te krijgen.
Maar wat als je geen kinderen kan krijgen, omdat je of geen partner (meer) hebt of omdat het vanwege medische redenen niet lukt of mogelijk is. In gedachten had je jezelf al gezien met een gezin. Altijd heb je gedacht dat jouw tijd nog wel zou komen en dan te beseffen dat die wolkjes van kinderen nooit geboren zullen worden. Maar in je gedachten bestaan ze wel. Ik denk dat het ook voor jou geldt dat er rust en troost te vinden is als ze zichtbaar zijn.
Ik vergelijk het maar met vrienden op Hyves of vrienden die ik in mijn dagelijkse leven ontmoet. Of ik vergelijk het met het gevoel dat ik heb als ik een mooi boek of encyclopedie lees in plaats van een e-book. Ik mis iets.
Ik mis een herdenkingsplaats waar we onzichtbare kindjes zichtbaar kunnen maken voor de buitenwereld. Erkenning vinden voor iets dat wel degelijk heeft bestaan, in ons hoofd, geest, lichaam, hart en ziel. Het zichtbaar maken van de pijn die het met zich meebrengt om het te verliezen of te beseffen dat het nooit voor je is weggelegd.
Kindjes die nooit een kans gehad hebben om zich te laten zien aan de buitenwereld waardoor het voor diezelfde buitenwereld lijkt alsof ze nooit bestaan hebben of dat er nooit de wens voor dit leven is geweest.
Na mijn miskraam merkte ik dat het een onderwerp is waar ikzelf maar met moeite over kon praten. Voor anderen was het dan ook moeilijk om er tegen mij over te beginnen en nu lijkt het dan ook alsof het er nooit is geweest.
Maar ik was echt in blijde verwachting, had al dromen en maakte plannen over hoe het zou zijn als zij of hij er al was. In gedachte praatte ik er al mee. Nog steeds denk ik aan "haar", ik was namelijk overtuigd dat het weer een meisje zou zijn.
Maar omdat ze voor de buitenwereld niet heeft bestaan wordt er nu niet meer over mijn "meisje" gepraat, alleen als er toevallig ook iemand is die dit mee maakt. Daarom heb ik behoefte aan een plek waar "zij" zichtbaar is voor anderen en waar ik in stilte alleen of samen met anderen aan haar kan denken.
Net als bij mijn miskraam is ook een kindje wat te vroeg overlijd in de baarmoeder of direct na de geboorte "bijna"onzichtbaar voor de buitenwereld.
Afhankelijk of de ouders het aan de buitenwereld hebben medegedeeld wordt er na het vroeg overlijden belangstelling en medeleven getoond. In het begin wordt er regelmatig gevraagd hoe het nu gaat maar na verloop van de tijd wordt het minder. Mensen van wie je het niet verwacht reageren soms heel vreemd omdat ze niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. En dan na het verstrijken van de maanden en jaren, zal er bijna niet meer naar gevraagd worden. Alleen de directe omgeving zoals de grootouders, misschien broers of zussen of een hartsvriend of vriendin zal er af en toe eens naar informeren. Soms wordt de dag van de geboorte of sterven nog herdacht. Kijk maar in de krant dan zie je dat er af en toe nog wel eens een berichtje na jaren verschijnt.
Een kindje wat onzichtbaar is voor de rest van de wereld maar voor jullie, de ouders, wel degelijk een feit is.
Niet alleen kan een "natuurlijk" overlijden zorgen voor verdriet wat het verlies van een kindje met zich meebrengt. Het lijkt misschien tegenstrijdig maar ik denk ook aan vrouwen die een abortus hebben gepleegd. Misschien omdat je ouders grote druk op je hebben uitgeoefend of omdat je partner het niet wilde of omdat je vond dat de tijd er niet rijp voor was. Of erger nog als de conceptie niet jouw wens was waardoor het onmogelijk is, of leek om het kindje te houden, zoals bij een verkrachting of incest. Ook hier kan na verloop van tijd de behoefte ontstaan om het kind toch zichtbaar te maken en zo erkenning voor het bestaan ervan te krijgen.
Maar wat als je geen kinderen kan krijgen, omdat je of geen partner (meer) hebt of omdat het vanwege medische redenen niet lukt of mogelijk is. In gedachten had je jezelf al gezien met een gezin. Altijd heb je gedacht dat jouw tijd nog wel zou komen en dan te beseffen dat die wolkjes van kinderen nooit geboren zullen worden. Maar in je gedachten bestaan ze wel. Ik denk dat het ook voor jou geldt dat er rust en troost te vinden is als ze zichtbaar zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten